Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Γιώργος Λακόπουλος. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Γιώργος Λακόπουλος. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Κυριακή 13 Οκτωβρίου 2019

Οι Έλληνες μιντιάρχες, τα κόμματα και οι πολιτικοί

*
Τυπο-θραύστης
***
*

Διαβάσαμε
στο anoixtoparathyro

Ελλάδα: Χώρα
με πολλά μέσα ενημέρωσης,
αλλά χωρίς ενημέρωση


Οι μιντιάρχες διαμορφώνουν -πάλι- άνισα
τον δημόσιο βίο και θέτουν υπό έλεγχο κόμματα και πολιτικούς

του Γ. Λακόπουλου


Πριν από πολλά χρόνια ισχυρός παράγων της εποχής ρωτήθηκε αν φοβάται το ενδεχόμενο να τον καταγγείλει ο τότε Πρωθυπουργός Ανδρέας Παπανδρέου - και απάντησε: «Και ποιος θα το μάθει;».

Το εκδοτικό σύστημα ήλεγχε τις μεγάλες εφημερίδες και οι άνθρωποί του στην ΕΣΗΕΑ θα κατέβαζαν τους διακόπτες στην ΕΡΤ.

Αυτή η κατάσταση άλλαξε με την απελευθέρωση της ραδιοτηλεόρασης και το Διαδίκτυο. Αλλά εσχάτως επιστρέφουμε στα παλιά. Η χώρα βρίσκεται σε μερική συσκότιση ενημέρωσης σε ό,τι αφορά το δημόσιο βίο της. Την απόλυτη μιντιακή κυριαρχία σε βάρος του δευτέρου μεγάλου κόμματος, που ως χθες ήταν πρώτο, την διαπιστώνουν και οι γάτες- Ιμαλαϊων και μη.

Το σύστημα ενημέρωσης έχασε την φυσική ισορροπία του. Η αρχή έγινε από τη στιγμή ο ΔΟΛ αλώθηκε και συνέβη το – αδιανόητο την εποχή του Λαμπράκη: άλλαξε και πολιτική κατεύθυνση. Από πυλώνας της δημοκρατικής παράταξης μετατράπηκε σε στυλοβάτη τη Δεξιάς και του Νεομητσοτακισμού, αλλά και διώκτη της Αριστεράς με την οποία είχε πάντα ωσμώσεις.

Τηρουμένων των αναλογιών -παραλίγο να συμβεί το ίδιο στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του ‘80 και στο χώρο της Δεξιάς. Όταν ο Κοσκωτάς αλλοτρίωσε την Καθημερινή, που ήταν παραδοσιακά ο εκδοτικός στυλοβάτης της συντηρητικής παράταξης. Ευτυχώς αργότερα η εφημερίδα επανήλθε στη φυσική κοίτη της.

Το εκκρεμές της διακίνησης πληροφοριών πολιτικού χαρακτήρα κόλλησε στη μια πλευρά τα τελευταία χρόνια Από αυτή την άποψη η πολιτική ζωή μοιάζει με το φεγγάρι: η σημερινή αξιωματική αντιπολίτευση καταδικάσθηκε στη σκοτεινή πλευρά του. Η ΝΔ βρίσκεται στο κέντρο μιας μόνιμης πανσελήνου.

Υπό την επίδραση της μονομερούς ενημέρωσης ένας μεγάλος αριθμός πολιτών διαμόρφωσε την εντύπωση ότι ο Τσίπρας ήταν το απόλυτο κακό: Κατέστρεψε την οικονομία, «έστειλε τη χώρα στα βράχια», έκοψε μισθούς και συντάξεις, έβαλε τους φόρους, έφερε τους μετανάστες, πρόδωσε τη χώρα, είναι βουτηγμένος στα σκάνδαλα και διέλυσε τη μεσαία τάξη.

Η διθυραμβική αντιμετώπισή του, μετά τον Σεπτέμβριο του 2015, από ξένες κυβερνήσεις, διεθνείς οργανισμούς και μεγάλα ΜΜΕ δεν έφτανε στην ελληνική κοινή γνώμη.

Η αλήθεια βέβαια είναι διαφορετική. Η χώρα οδηγήθηκε στη χρεοκοπία -αλλά και στη διαφθορά, τη σήψη και την υστέρηση, την υπερφορολόγηση, τον διεθνή διασυρμό και τον κίνδυνο εξόδου από τη Ευρωζώνη. από τις εναλλασσόμενες κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ.

Το «the game is over» του Γιούνκερ δεν αφορούσε τον Τσίπρα. Και το ΔΝΤ ήλθε με την υπογραφή του Γ. Παπανδρεου. Τα ίδια κόμματα συνέπραξαν στα Μνημόνια, αφαίρεσαν το 25% του ΑΕΠ, φτωχοποίησαν μεγάλες ομάδες πληθυσμού, οδήγησαν σε διεθνή οικονομικό έλεγχο που πετσόκοψε έκοψαν μισθούς και συντάξεις, κατέλυσαν το κράτος προνοίας, υποδούλωσαν την πολιτική στην οικονομική εξουσία.

Όσο για την περίφημη μεσαία τάξη υπέκυψε στις μνημονιακές προσαρμογές, αλλά και στις σαθρές βάσεις της. Την άναρχη και άνομη υπερδιόγκωσή της, που δεν της επέτρεπε να ανταποκριθεί στον ανταγωνισμό και στις εξελίξεις.

Ότι πλήρωσε τον κανόνα «δημοσιονομική ΄διόρθωση χωρίς φόρους δεν γίνεται» ήταν μάλλον αναμενόμενο και ίσως δίκαιο: υπήρξε πρωταθλήτρια στη φοροδιαφυγή- από την οποία προέκυπτε συχνά και η ακίνητη περιουσία.

Ο Τσίπρας παρέλαβε τη χώρα σ’ αυτή την κατάσταση, υποχρεωμένος να ακολουθήσει δεσμεύσεις που δεν δημιούργησε ο ίδιος. Ήταν καραμπινάτη εξαπάτηση ότι του φόρτωσαν τα δεινά και αμαρτίες που βαρύνουν τους προκατόχους του και τους σπόνσορές τους.

Δεν έλυσε τα προβλήματα, αλλά προσπάθησε και κάτι κατάφερε. Κύλισε μπροστά τον τροχό σε πολλά πεδία.

Έκανε λάθη αλλά δεν είχε εγκαταστήσει καθεστώς κλεπτοκρατίας. Οι Συριζαίοι ήταν σε πολλά άσχετοι, αλλά δεν έκλεβαν. Δεν αλλάξαν τον τρόπο ζωής τους με το δημόσιο χρήμα, δεν συγχρονίζονταν στις αυλές ισχυρών του χρήματος για να έχουν την εύνοιά τους.

Ωστόσο ένα μέρος της κοινής γνώμης άλλη εντύπωση είχε, επειδή μετά το 2016 εγκαταστάθηκε πάνω από τη χώρα ένα νέφος παραπληροφόρησης που έκανε το άσπρο μαύρο ανάμεσα στην Μητσοτάκη και τον Τσίπρα.

Οι κυβερνήσεις Τσίπρα κέρδισαν το παιχνίδι της πολιτικής και έχασαν το παιχνίδι της ενημέρωσης. Εκτός από την στρεβλή αντίληψη τους για την ΕΡΤ, ευνόησαν την ελεύθερη διακίνηση πληροφόρησης και έβαλαν κανόνες. Αλλά ηττήθηκαν γιατί δεν μπορούσαν να τους τηρήσουν οι ίδιοι οι Συριζαίοι και ορισμένοι προσπάθησαν να κατασκευάσουν «ποσοστώσεις επιρροής», στηρίζοντας αναξιόπιστα πρόσωπα την εποχή της τηλεοπτικής σταθεροποίησης…

Ο συσχετισμός δυνάμεων εκτός από τις εφημερίδες και τη ραδιοτηλεόραση διαμορφώθηκε σε βάρος τους και στο Διαδίκτυο, με ιστότοπους που διογκώθηκαν με τη συνδρομή οικονομικών παραγόντων που συνδέονται με τη ΝΔ. Ετσι η διατεταγμένη δημοσιογραφία και η κατασκευασμένη ενημέρωση γνώρισε μέρες δόξας ενταφιάζοντας αθέμιτα ό,τι αφορούσε τον Τσίπρα.

Το παιχνίδι της εξουσίας -και φυσικά και οι εκλογές- κρίθηκε δυσανάλογα και ανορθόδοξα: όχι στο πεδίο της πολιτικής, αλλά στο πεδίο της ενημέρωσης. Με τη συνδρομή του χρήματος που διατέθηκε για να διαμορφώνουν -σε ό,τι αφορά την πληροφόρηση- ανισότητες σε βάρος του ΣΥΡΙΖΑ. Συμπεριλαμβανομένων και των δημοσκοπήσεων οι οποίες χρησιμοποιήθηκαν σαν αυτοεκπληρούμενη προφητεία.

Η καλλιέργεια απατηλής εικόνας για το κόμμα που κυβερνάει σήμερα συνδυάσθηκε με το διαρκές μπούλινγκ σε πρόσωπα και δράσεις του ΣΥΡΙΖΑ - που προσφερόταν συχνά ως πρόβατο επί σφαγή. Και απέδωσε.

Μετεκλογικά η συσκότιση συνεχίζεται. Π.χ. στη Νοβάρτις οι ελεγχόμενοι παρουσιάζονται ως θύματα και τα όργανα της Πολιτείας ως σκευωροί. Οι ανοιχτοί εκβιασμοί του Πομπέο αποκρύπτονται.

Η επέλαση του Νεομητσοτακισμού στο κράτος παρουσιάζεται σαν «βέλτιστη διακυβέρνηση» και η υπερμεγέθης κυβέρνηση -ανεμομαζώματα που σχημάτισε βαφτίζεται «τεχνοκρατική» και «πανέτοιμη». Ακραίο δείγμα παραπληροφόρησης είναι και ότι η εκτέλεση του προϋπολογισμού της προηγουμένης κυβέρνησης από τη σημερινή ,παρουσιάζεται ως… συνέπεια του Μητσοτάκη.

Αποκρύπτεται συστηματικά ότι ο σημερινός Πρωθυπουργός παραπλανούσε προεκλογικά και σήμερα αναγκάζεται να ακολουθεί την πολιτική του προκατόχου του στην Οικονομία, στο Μεταναστευτικό, στο Μακεδονικό, στο Μάτι.

Αποσιωπάται ότι η «καταστροφική» περίοδος ΣΥΡΙΖΑ παρέδωσε διαχειρίσιμη οικονομία, διεθνή αξιοπιστία, λυμένα κρίσιμα πρόβλημα της χώρας και κανένα οικονομικό σκάνδαλο.

Το κυρίαρχο σύστημα ενημέρωσης παρουσιάζει το εκλογικό αποτέλεσμα του περασμένου θέρους, ως «μεγάλη αλλαγή». Είναι έργο των χειρών τους άλλωστε για να πάρουν τον έλεγχο της πολιτικής στη χώρα και να εξασφαλίσουν συνδιαχείριση και ατιμωρησία.

Αλλά στην ουσία αυτό το αποτέλεσμα ήταν το «μεγάλο κόλπο» των ΜΜΕ και με αυτό έθεσαν εκ νέου υπό έλεγχο κόμματα, πολιτικές και εξελίξεις.

Ήδη μιντιάρχες και οικονομικοί παράγοντες επιβάλλουν στην κυβέρνηση ατζέντα νομοθετικών πρωτοβουλιών -ακόμη και με την φυσική εκπροσώπησή τους στο υπουργικό συμβούλιο. Σήμερα υπάρχουν υπουργοί καθ’ υπόδειξη, όπως παλιά.

Η επιστροφή στην αδιαφάνεια, ώστε να μην είναι γνωστό ποιος κρύβεται πίσω από κάθε μέσο ενημέρωσης, είναι το φυσικό πλαίσιο της νέας χειραγώγηση της πολιτικής από την μιντιακή εξουσία, οικονομικών παραγόντων.

Η «μεγάλη απάτη» στο πεδίο της ενημέρωσης διαμόρφωσε ψευδείς εντυπώσεις στο συλλογικό υποσυνείδητο και παραπλάνησε το εκλογικό σώμα. Προφανώς γι’ αυτό το κουβάρι της αποκάλυψής της άρχισε να ξετυλίγεται τόσο γρήγορα.
---
*

Τρίτη 8 Οκτωβρίου 2019

Κυβέρνηση Μητσοτάκη: Ένα υπουργικό σχήμα-κουρελού...

*
Ανασυγκρότηση
***
*
Πίσω από τα φώτα της ράμπας:
ο χειρότερος πρωθυπουργός
ή η χειρότερη κυβέρνηση;




του Γ. Λακόπουλου

Υπάρχουν περιπτώσεις στις οποίες ένας πρωθυπουργός είναι θύμα της κυβέρνησής του. Δυο παραδείγματα είναι ο Κώστας Καραμανλής και ο Αλέξης Τσίπρας. Αυτούς είχαν, με αυτούς κυβερνούσαν. Και οι δυο πλήρωσαν τις «στραβές» όσων κατ’ ανάγκην έβαλαν στο υπουργικό συμβούλιο.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης απέφυγε αυτή την παγίδα. Αγνόησε την Κοινοβουλευτική Ομάδα και τα βιλαέτια. Ίσως γιατί αν έστηνε «ομοσπονδιακή» κυβέρνηση ο ίδιος θα έβγαινε ζημιωμένος. Η προσωπική επιρροή του στους βουλευτές της ΝΔ είναι γύρω στο 25%.

Οι υπόλοιποι τον αποδέχονται λόγω του αξιώματος και των προσδοκιών τους για μια θέση στο οβάλ τραπέζι – έστω και στις πίσω καρέκλες.

Ο Πρωθυπουργός διαμόρφωσε, λοιπόν, ένα υπουργικό σχήμα-κουρελού, για να χρησιμοποιούμε έναν όρο της προπαγάνδας του για την τελευταία κυβέρνηση Τσίπρα. Έβαλε τους πιο αφοσιωμένους του, έναν-δυο του Καραμανλή και του Σαμαρά και από εκεί και κάτω ανεμομαζώματα, με διάφορους μανδύες: «τεχνοκράτες», «διεύρυνση» κ.λ.π.

Ο αφανής κυβερνητικός εταίρος Βαγγέλης Βενιζέλος του έστειλε τρεις. Μιντιακά συγκροτήματα και οικονομικοί παράγοντες έχουν τους δικούς τους. Υλοποιήθηκαν οι συμφωνίες κάτω από το τραπέζι με τους ΠΑΣΟΚους χαμηλής κομματικής συνείδησης και τα συμβόλαια διάλυσης του Ποταμιού.

Φυσικά βρήκαν θέση οι παλιοί φίλοι της οικογένειας. Π.χ. ο Παν. Πικραμένος, παλαιόθεν θαμώνας στο Μητσοτακέικο, έγινε αντιπρόεδρος χωρίς αντικείμενο και γνωστός και μη εξαιρετέος παράγων από την Αμερική υφυπουργός.

Πάνω και κάτω από αυτούς στήθηκαν δύο οιονεί υπουργικά συμβούλια.

Το πάνω εγκαταστάθηκε στο Μέγαρο Μαξίμου με το ψευδώνυμο «επιτελικό κράτος» και έχει το γενικό κουμάντο, χρησιμοποιώντας το σύστημα ένας Μαξιμιανός βεντούζα πάνω από έναν υπουργό. Π.χ. η διπλωματική σύμβουλος του Πρωθυπουργού έχει την εποπτεία του... υπουργού Εξωτερικών.

Πάνω από όλους ένας ανιψιός του πρωθυπουργού -που απαγόρευσε την τοποθέτηση συγγενών στη διακυβέρνηση- έχει το γενικό κουμάντο για όλους και για όλα.

Κάτω από τους υπουργούς υπάρχει ένα δίκτυο προσώπων που τοποθετήθηκαν σε διάφορους ρόλους στα υπουργεία και δίνουν αναφορά μόνο στον Πρωθυπουργό. Είναι μια μέθοδος που είχε εφαρμόσει και ο πατέρας του.

Έτσι ένας υφυπουργός, ή ένας γενικός γραμματέας, ακόμη και ένας διευθυντής, μπορεί να έχει περισσότερη εξουσία από τον υπουργό του - τον οποίο... παρακολουθεί στενά. Ότι σ’ αυτό το σύστημα τοποθετείται και «ανταποκριτής» της... ΕΥΠ, είναι ένα μυστήριο που θα λυθεί σύντομα.

Με αυτή την αρχιτεκτονική ο Πρωθυπουργός είναι κυρίαρχος. Σχεδόν όσο τον εμφανίζουν οι μιντιακοί υποστηρικτές του. Αλλά δεν θα μπορεί να ισχυριστεί ότι έπεσε θύμα της ανικανότητας ή των αθέμιτων πρακτικών των υπουργών του. Όλοι ρωτάνε για όλα -τους ανθρώπους του- και δίνουν λογαριασμό για όλα.

Ύστερα από τα πρώτα δείγματα γραφής αυτού του συστήματος διακυβέρνησης οι πολιτικοί παρατηρητές θέτουν ερώτημα: έχουμε εν δυνάμει τη χειρότερη κυβέρνηση ή τον χειρότερο Πρωθυπουργό;

Μεταξύ των υπουργών κάνουν κιόλας μπαμ ποιοι δεν ξέρουν που πάνε τα τέσσερα στη διαχείριση του χαρτοφυλακίου τους. Π.χ. κανείς δεν περιμένει αγροτική πολιτική από τον Βορίδη, πολιτική υγείας από τον Κικίλια, τουριστική πολιτική από τον Θεοχάρη ή πολιτική παιδείας από την -κατά τα λοιπά συμπαθέστατη, καλλιεργημένη και καλής ανατροφής- Νίκη Κεραμέως.

Όπως κάνουν μπαμ και όσοι ξέρουν περισσότερα από όσα θα έπρεπε. Με ποιο χαρακτηριστική περίπτωση τον Άδωνι -που εκτός από την υπερκινητικότητα, το μαγαζί του ξανάπιασε στασίδι στα κανάλια και δίνει γραμμή, αλλά και επιχρωματίζει την κυβέρνηση συνολικά με το ύφος του.

Οι ίδιοι παρατηρητές περιμένουν να κάνει ο Πρωθυπουργός την αξιολόγηση των υπουργών. Ήδη για τους μισούς λένε ότι καλά θα κάνουν να αδειάζουν από τώρα τα γραφεία τους, καθώς προσωποποιούν τη χειρότερη πολιτική και τη διαχειριστική αντίληψη που θα μπορούσε αυτή τη στιγμή να κυριαρχεί στη χώρα.

Προς το παρόν αξιολογείται μόνο ο Πρωθυπουργός και οι χειρισμοί του σε κρίσιμα θέματα. Π.χ. δείχνει μια τάση να αναδειχθεί και σε «πρώτο διπλωμάτη της χώρας». Αλλά μέχρι στιγμής δεν ξεχωρίζει αν ο Πομπέο ήλθε σαν φίλος της Ελλάδας ή σαν μεσολαβητής της Τουρκίας.

Ή αν η Συμφωνία των Πρεσπών μπορεί να είναι πάντα «κακή και επιζήμια«, να εφαρμόζεται κανονικά, αλλά η γειτονική χώρα να εκφωνείται με το όνομα «Σκόπια».

Εν τω μεταξύ η τουρνέ στην Ευρώπη πήγε άκλαφτη, το ταξίδι στην Αμερική ήταν σκέτη αποτυχία και οι χειρισμοί στα ελληνοτουρκικά δραματικοί - και δεν άρχισαν ακόμη τα ζόρια.

Εκεί που ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει τη χειρότερη επίδοσή του είναι στο σκάνδαλο Νοβάρτις.

Ως αντιπολίτευση ταλαντεύονταν ανάμεσα στην πίεση που του ασκούσαν οι εμπλεκόμενοι να λειτουργήσει σαν δικηγόρος τους, στην υποχρέωση της Δικαιοσύνης να ερευνά ό,τι πέφτει στην αντίληψή της και στην διαίσθηση της κοινής γνώμης για ένα καραμπινάτο σκάνδαλο - εγχώριο και διεθνές.

Ως πρωθυπουργός βρέθηκε ανάμεσα στην οικογενειακή παρακαταθήκη ότι αν χρησιμοποιήσεις την αριθμητική της Βουλής για να πλήξεις τον αντίπαλό σου θα το βρεις μπροστά σου και στην αφόρητη πίεση των εσωτερικών ομάδων να το κάνει.

Έκανε τη χειρότερη επιλογή. Τη στιγμή μάλιστα που ένας πρώην υπουργός του ΠΑΣΟΚ οδεύει προς το εδώλιο, για δυο από τη ΝΔ δεν έχει καταλήξει ακόμη η έρευνα και η Εισαγγελία του Αρείου Πάγου δεν έχει αποφανθεί αν έχουν βάση οι καταγγελίες και οι μηνύσεις για πολιτικές παρεμβάσεις.

Έχοντας υπόψη του τις εκρηκτικές διαστάσεις αυτών των αντιφάσεων και για να μείνει απέξω, απέφυγε να συγκρουστεί απευθείας με τον Τσίπρα. Στόχευσε έναν υπουργό του, που δεν είναι καν ΣΥΡΙΖΑ, ώστε να έχει ιδιαίτερη κομματική συμπαράσταση. Και για να δουν όλοι τι παθαίνουν οι εξωμότες.

Δείχνει ευφυές, αλλά θα απολήξει σε πολιτική τραγωδία για την κυβέρνηση. Όταν θα αρχίσει στη Βουλή η συζήτηση για τον Παπαγγελόπουλο, πέρα από τα χαρτιά που μπορεί να κρατάει για πρόσωπα και καταστάσεις της ΝΔ -τι «Ρασπούτιν» θα ήταν άλλωστε- θα σηκωθούν και οι πέτρες, καθώς στο συλλογικό υποσυνείδητο το κακό πάει να τριτώσει.

Για το Χρηματιστήριο δεν πλήρωσε κανείς - μερικοί μάλιστα επιβραβευθήκαν με αξιώματα που κατέχουν ακόμη. Με την Ζήμενς την έβγαλαν καθαρή οι αποδέκτες των εκατομμύριων που η ίδια εταιρία αναγνώρισε ότι μοίραζε για «καλλιέργεια εδάφους». Με τη Νοβάρτις εξυφαίνεται κάτι χειρότερο: εκείνοι που μας χρωστούν θέλουν και το βόδι.

Συμπέρασμα: Έχουμε μια κυβέρνηση που περιέχει την αποτυχία της και έναν Πρωθυπουργό που παγιδεύεται στην εικόνα του. Ό,τι χειρότερο. Μόλις χαμηλώσουν τα φώτα της ράμπας θα το δουν όλοι…
---
---
*

Τετάρτη 2 Οκτωβρίου 2019

Νέος Μπερλουσκόνι ο Μαρινάκης;..

*
Τυπο-θραύστης
***
*


"Με τα λεφτά του και την κυρά του", λέει ο Λακόπουλος και αναρωτιέται αν ο επιχειρηματίας, από υποστηρικτής, εξελιχθεί σε αντίπαλο του Μητσοτάκη

του Γιώργου Λακόπουλου

Ο Βαγγέλης Μαρινάκης είναι πρωτίστως επιχειρηματίας. Και η επιχειρηματικότητα από τότε που υπάρχει έχει τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα των αερίων: τείνει να καταλάβει όσο χώρο στης διατίθεται.

Έτσι ο Μαρινάκης ελέγχει την ομάδα με τους περισσότερους οπαδούς στη χώρα, το μεγαλύτερο μιντιακό συγκρότημα -στο οποίο προστίθεται και τηλεοπτικό κανάλι- τον δεύτερο κατά σειρά δήμο της χώρας, το μοναδικό πρακτορείο διανομής Τύπου.

Σ’ αυτά να προστεθούν και φημολογούμενες άδηλες συμμετοχές του σε ποδοσφαιρικές ομάδες και ΜΜΕ. Και οι πολιτικές φιλίες του στη ΝΔ, το Κινάλ, αλλά και στον τοπικό... ΣΥΡΙΖΑ.

Τη δουλειά του κάνει. Δεν είναι διαπλεκόμενος - με την έννοια ότι δεν έχει αντλήσει δημόσιο χρήμα, ούτε επιδιώκει να το κάνει. Ξοδεύει από τα αμπάρια του. Με τα λεφτά του και την κυρά του.

Έτσι έγινε ήδη ο πιο ισχυρός άνθρωπος στη χώρα -ανεξάρτητα από την έτσι κι αλλιώς μεγάλη οικονομική του επιφάνεια- που διαμορφώνεται εκτός των εθνικών ορίων.

Τώρα επεκτείνεται, με την εξαγορά της Forthnet, από τον όμιλο Alter Ego. Και ποιος ξέρει τι άλλο θα αποκτήσει στο μέλλον. Νομίμως. Διαφανώς. Κανείς δεν είπε το αντίθετο.

Αλλά επί ευρωπαϊκού εδάφους, η μόνη κυβέρνηση που δεν δείχνει όχι μόνο να ανησυχεί, αλλά ούτε και να παρακολουθεί το φαινόμενο υπερδιόγκωσης της επιρροής ενός επιχειρηματία είναι η κυβέρνηση Μητσοτάκη.

Σε οποιαδήποτε άλλη χώρα της Ένωσης θα σημειωνόταν τόσο ραγδαία συγκέντρωση δημόσιας ισχύος θα σήμαινε συναγερμός θεσμικής προστασίας κάποιων αγαθών που θεωρούνται πολύτιμα στον ευρωπαϊκό πολιτισμό, το πολιτικό σύστημα και την κοινωνία.

Όχι αδίκως. Όταν ο Μπερλουσκόνι γιγαντώθηκε, χρησιμοποίησε την ισχύ του για να καταλάβει την πολιτική εξουσία και η Ιταλία το πλήρωσε ακριβά και το πληρώνει ακόμη.

Στην Ελλάδα η νέα κυβέρνηση δείχνει καθηλωμένη απέναντι στην συγκέντρωση -αλλά και επίδειξη-δύναμης στη δημόσια σφαίρα από τη πλευρά του Βαγγέλη Μαρινάκη.

Δεν μπορεί να κάνει πολλά πράγματα, από την άποψη ότι ο επιχειρηματίας δεν κάνει κάτι που δεν επιτρέπεται. Αντίθετα μπορεί να ενταχθεί και σ’ αυτό που η κυβέρνηση ονομάζει «επενδυτική έκρηξη» που προκαλείται για χάρη της.

Αλλά, αν δεν μπορεί να θέσει απαγορεύσεις, μπορεί να βάλει το δημόσιο να τον ανταγωνιστεί, εκεί τουλάχιστον που έτσι κι αλλιώς είναι ανταγωνιστής του.

Μπορεί π.χ. να αποκτήσει το κράτος, με την ΕΡΤ, το νέο χρυσόμαλλο δέρας του επιχειρηματία. Ή μπορεί να τηρήσει με αυστηρότητα τη νομοθεσία για τον ανταγωνισμό.

Κυρίως μπορεί και να σταματήσει να κοιτάζει το δάκτυλο όταν της δείχνουν το φεγγάρι και να προκαλέσει κινητοποίηση του πολιτικού συστήματος, απέναντι σε μια εν δυνάμει απειλή χειραγώγησής του.

Έχει συμβεί και στο παρελθόν άλλωστε με το σύστημα που ο Κώστας Μητσοτάκης ονόμασε «διαπλεκόμενα συμφέροντα» καταγγέλλοντας ότι τον έριξαν - δια του Σαμαρά.

Άλλοι πρωθυπουργοί το είδαν να τους υποδεικνύει την κατανομή του κρατικού, κοινοτικού και τραπεζικού χρήματος, αλλά και τη σύνθεση του υπουργικού συμβουλίου.

Ένας που αντιστάθηκε, γιατί «δεν γίνεται να κυβερνούν 5-6 νταβατζήδες», πήγε να κόψει «ρόδα μυρωμένα, κρίνους, ανθούς και πασχαλιές» - που έλεγε και ο Βουτσάς στο «Ο φίλος μου ο Λευτεράκης.

Η σημερινή κυβέρνηση δεν αντιδρά, γιατί δεν είναι σε θέση να αντιδράσει. Ο λόγος φαίνεται δια γυμνού οφθαλμού: δείχνει πιασμένη στην μιντιακή ισχύ του Βαγγέλη Μαρινάκη.

Αν δεν είχε αποκτήσει τον ΔΟΛ, για τον θέσει στην υπηρεσία του Κυριάκου Μητσοτάκη, θα κοίταζε την κυβέρνηση με το κιάλι. Άρα του χρωστάει. Και ας λέει ο Πρωθυπουργός ότι δεν έχει καμία σχέση με τον επιχειρηματία και δείχνει «άλλα μέλη» της οικογένειάς του.

Αλλά η πολιτική έχει αλλεργία στις πάγιες σχέσεις. Υπακούει αποκλειστικά στους νόμους του -κυλιόμενου- συσχετισμού δυνάμεων και τα στρατόπεδα αλλάζουν κατά τα συμφέροντα.

Όσοι συνομιλούσαν με τον Μαρινάκη έγιναν στη συνέχεια εχθροί του. Και δυο τουλάχιστον από όσους τον έλεγαν «έμπορο ναρκωτικών» - χωρίς καμιά δίκη, βρίσκονται σήμερα μακριά από την εξουσία και στο έλεός του.

Οσο πιο σημαντικός γίνεται ο Βαγγέλης Μαρινάκης, ως μιντιακός υποστηρικτής του Κυριάκου Μητσοτάκη, τόσο πιο αποτελεσματικός θα είναι ως αντίπαλός του. Μια βόλτα από το περίπτερό του στη ΔΕΘ έκανε τον Σεπτέμβριο και το κατάλαβαν όλοι.

Όπως όλοι ξέρουν ότι αν θα είναι φίλοι ή αντίπαλοι, δεν θα το αποφασίσει ο Πρωθυπουργός και πρόεδρος της ΝΔ. Θα το αποφασίσει ο επιχειρηματίας. Όπως έγινε και με προηγουμένους. Στοιχειώδες Γουότσον...
---
---
*

Τετάρτη 25 Σεπτεμβρίου 2019

Ο ΣΥΡΙΖΑ και τα ΜΜΕ: δυο ξένοι στην ίδια πολιτική σκηνή

*
Τυπο-θραύστης
***
*

Γιατί βρέθηκε
σε κενό ενημέρωσης ο Τσίπρας
και πώς θα το καλύψει



του Γιώργου Λακόπουλου

Στον ΣΥΡΙΖΑ δεν έχουν όρεξη -και δύναμη- να ανοίξουν τη συζήτηση για τα αίτια της ήττας τους κατά… κάλπη. Αλλά εκ των πραγμάτων αυτή η συζήτηση ανοίγει κατά τομέα.

Ο ευρωβουλευτής Στέλιος Κούλογλου έβαλε στο χέρι επί τον τύπο των ήλων στα θέματα ενημέρωσης, επικοινωνίας και ΕΡΤ. Και είπε καθαρά ότι κόμμα του υπέστη «στρατηγική ήττα».

Ο δημοσιογράφος που έγινε ευρωβουλευτής τράβηξε το σεντόνι: «Επικράτησε μια αντίληψη ότι θα ελέγχουμε τη ραδιοτηλεόραση όπως έκαναν οι προηγούμενοι, λες και θα κυβερνάμε αιώνια».

Εννοεί ότι ο ΣΥΡΙΖΑ όφειλε να έχει επιβάλει ένα μη αναστρέψιμο μοντέλο δημόσιας τηλεόρασης. Και υπαινίσσεται ότι δεν το έκανε για λόγους ιδεολογικής αγκύλωσης και ιστορικής αφασίας ορισμένων.

Προφανώς αν ανοίξουν αυτή τη συζήτηση στον ΣΥΡΙΖΑ θα γίνουν μπίλιες μεταξύ τους. Μια κουβέντα είπε ο Τσακαλώτος για την ΕΡΤ και πετάχθηκε ο Πολάκης να τον φοβερίσει.

Λάθος αντίληψη

Έτσι όμως δεν πάνε πουθενά. Παρά την ευκολία διακίνησης πληροφοριών που παρέχουν το Διαδίκτυο και τα μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης, σε λίγο δεν θα μαθαίνει κανείς τι κάνουν, τι λένε και αν υπάρχουν. Ή θα προβάλλονται διαστρεβλωμένα.

Το λάθος που κάνουν και μετά τις εκλογές στην Κουμουνδούρου, είναι αυτό που τους καταλογίζει ο Κούλογλου για την κυβερνητική του περίοδο: έχουν λάθος αντίληψη για τη σύγχρονη ενημέρωση. Δεν προσβλέπουν σε ανοιχτά, δημοκρατικά και αδέσμευτα μέσα ενημέρωσης που στηρίζουν την πολιτική τους γιατί είναι -και όταν είναι -σωστή, αλλά τους κάνουν και κριτική.

Θέλουν τα «δικά» τους μέσα. Να τοποθετούν τους «δικούς» τους δημοσιογράφους. Να προβάλλουν τις «δικές» τους ειδήσεις. Και να φιλοξενούν τα δικά τους σχόλια. Εικόνα σου είμαι ΝΔ και σου μοιάζω.

Δεν διαφοροποιούνται από τη Δεξιά σε ένα θέμα που θα τους έφερνε σε προνομιακή θέση στον τομέα της ενημέρωσης. Αντίθετα η νοοτροπία που εκπέμπουν πολλοί ανάμεσά τους, τους φέρνει σε αντιδικία ενίοτε ακόμη και με δημοσιογράφους που έχουν καλή διάθεση απέναντί τους, αλλά δεν είναι εντολοδόχοι.

Υποβλέπουν ακόμη και τη φιλική, αλλά ανεξάρτητη και δημοκρατική «Εφημερίδα των Συντακτών» -μια από τις δυο καλύτερες εφημερίδες της χώρας μαζί με την «Καθημερινή».

Αν δούμε την κυκλοφορία της προκύπτει ότι ο Συριζαίοι δεν αγοράζουν την «Εφ. Συν» γιατί υπάρχει η αίσθηση ότι «δεν την ελέγχουν». Όπως δεν αγοράζουν οι μισοί το «Documento» γιατί θεωρούν ότι το επηρεάζουν οι άλλοι μισοί.

Ακόμη και στην «Αυγή» ή στο «Κόκκινο» και το «Left», αν περάσει κάτι μη ελεγχόμενο, κάποιοι ξινίζουν. Έτσι όμως όσοι δημοσιογράφοι απασχολούνται σ’ αυτά τα μέσα δεν μπορούν να κάνουν τη δουλειά τους.

Ότι δεν μπορούν πλέον να την κάνουν και οι δημοσιογράφοι που εργάζονται σε παραδοσιακές εφημερίδες που αλλάξαν ιδιοκτησία, είναι άλλη υπόθεση.

Και σ’ αυτόν τον τομέα η συζήτηση καταλήγει πάλι στον Αλέξη Τσίπρα. Είναι πολιτικός με ανοικτή σκέψη και το έδειξε με την ανοχή στο μπούλινγκ που υφίσταται χρόνια από συγκεκριμένα ΜΜΕ. Τη δουλειά τους κάνουν. Για τα υπόλοιπα ας κρίνουν οι πολίτες.

Ο ίδιος, λοιπόν, πρέπει να κάνει αγώνα στο εσωτερικό του κόμματος του για να αλλάξει τις κλειστοφοβικές αντιλήψεις. Για να διαδώσει την πολιτική του δεν χρειάζεται ελεγχόμενα ΜΜΕ. Καμιά φορά δεν χρειάζεται καν ΜΜΕ.

Δεν θα πέτυχει τίποτε αν κορυφαία στελέχη του χαλάνε τον κόσμο και βλέπουν συνομωσίες εναντίον τους, σε κάθε δημοσιογραφική κριτική που υφίστανται. Όσο σκληρή και αν είναι. Μόνο στα θέματα ηθικής τάξης δικαιολογείται επιθετική αντίδραση.

Το ιδιοκτησιακό κενό

Υπάρχει και κάτι ακόμη που δεν κατανοούν στον ΣΥΡΙΖΑ: ότι ο χώρος της πολιτικής επιρροής τους συνιστά ταυτόχρονα και μια μιντιακη αγορά- ή τμήμα της μιντιακής αγοράς.

Οι άνθρωποι που τους ψηφίζουν είναι ταυτόχρονα και αναγνώστες και θεατές και ακροατές και χρήστες. Συνεπώς σ’ αυτό το χώρο υπάρχει περιθώριο επενδυτικής δραστηριότητας.

Από τη μια το πρόβλημα των ΜΜΕ είναι πλέον το ιδιοκτησιακό καθεστώς και από την άλλη -σε ό,τι αφορά τον ΣΥΡΙΖΑ- υπάρχει ιδιοκτησιακό κενό. Κανείς προσκείμενος επιχειρηματίας δεν επένδυε σε κάποιο μέσο.

Υπάρχει λόγος. Όποιος βάλει τα λεφτά του για να ένα κανάλι, ένα ραδιοφωνικό σταθμό, ή ένα σάιτ, δεν πρέπει να αισθάνεται ότι τον περιμένει ένα προκρούστεια κρεβάτι για να φέρει το μέσο του στα μέτρα θέλει ο κάθε κομματικός γραφειοκράτης.

Ο Τσίπρας θα ωφεληθεί από το σύστημα ενημέρωσης και θα διευκολύνει επενδυτές με φιλικές διαθέσεις απέναντί το κόμμα του, την πολιτική και τις ιδέες του αν γίνει ο ίδιος κήρυκας της ελευθερίας και της ανεξαρτησίας του.

Αν ως αντιπολίτευση κάνει αυτό που δεν έκανε ως κυβέρνηση: να εγγυηθεί στους ιδιοκτήτες και τους δημοσιογράφους ολοκλήρου του μιντιακού φάσματος ότι θα υπερασπιστεί την αυτονομία τους, χωρίς διακρίσεις.

Ως κυβέρνηση θα θεσπίσει πλαίσιο που διασφαλίσει την αδέσμευτη λειτουργία τους. Έτσι θα παρακινηθούν επιχειρηματίες με προοδευτικές αντιλήψεις να επενδύσουν σ’ αυτή την αγορά που μένει ως τώρα ανεκμετάλλευτη.

Κατά τα λοιπά ο ΣΥΡΙΖΑ ως κόμμα δικαιούται να αξιολογεί τα ΜΜΕ. Αλλά όχι με βάση τον βαθμό εξάρτησης τους από το κόμμα και τα στελέχη του.

Πρωτίστως με βάση την δημοσιογραφική δεοντολογία έναντι όλων και σε ό,τι τον αφορά με κριτήριο τη συνέπεια στην υποστήριξη των αρχών της δημοκρατίας, της ελευθερίας, των δικαιωμάτων, των λαϊκών αγώνων, της ελεύθερης έκφρασης.

Αυτά μπορούν να τα κάνουν και δημοσιογράφοι ή ΜΜΕ που ασκούν κριτική στον ΣΥΡΙΖΑ ή πρόσκεινται σε αντιπάλους του.

Το κόμμα που κυβέρνησε πέντε χρόνια και θέλει να κυβερνήσει ξανά πρέπει να ωριμάσει στο θέμα της ενημέρωσης. Να ασκεί πολιτική που ενισχύει την ανεξάρτητη ενημέρωση, το κύρος της δημοσιογραφίας και την επαγγελματική αρτιότητα των ΜΜΕ -με κοινωνικό έλεγχο όσων χρησιμοποιούν δημόσια περιουσία.

Τον ιδιοκτησιακό αυταρχισμό, τον κομματισμό, τις παρεμβάσεις των αφεντικών και των «νον πέηπερς», την προπαγάνδα και την διατεταγμένη δημοσιογραφία -με το αζημίωτο, ας τα αφήσει για τους άλλους.

---

https://www.anoixtoparathyro.gr

---

*